|
Is de rolstoelbasketbal competitie nog serieus te nemen ??? |
|
|
|
|
vrijdag 14 mei 2010 |
Ja dit is mijn vraag aan mij zelf en ook aan u.
Als je kijkt hoe wij met het rolstoelbasketbal zijn gegroeid kun je zeggen dat dit topsport is. Het full time programma op Papendal is daar het grote voorbeeld van. Met spelers die 16-20 uur trainen per week. Coaches die full time in dienst zijn en de accommodatie is uitstekend te noemen. Daarnaast met de begeleiding van een fysieke trainer, fysiotherapeut en maatschappelijk werker kunnen wij zeggen dat dit echt top is.
Ook bij de dames is een vooruitgang te zien waar nu komende zomer het resultaat zichtbaar moet worden tijdens het WK. Zij werken een part time programma af op Papendal en hebben alle voorzieningen die zij nodig hebben.
Toch vraag ik mij af of het rolstoelbasketbal wel op de goede weg is gezien de competitie. Ten eerste is de competitie eerder begonnen dan afgesproken op de FOE. Dan de tussen competitie die niet gespeeld kan worden omdat de dames op trainingstage gaan voor de voorbereiding van het WK. Mijn in ziens is dit terecht want de dames moeten ook die stages doen om op het niveau te komen zodat zij wedstrijden internationaal gaan winnen.
In de play-offs ging het verwarrend verder. Vreemd was dat er juist tijdens de play-offs een pauze ingelast moest worden voor twee interlands van het nationaal dames team. De oplossing zou kunnen zijn om de play-offs eerder te spelen of later te starten.
Dan de finale...... Na wedstrijd drie moesten de dames voor een stage/toernooi naar Atlanta. De dames hebben hier uitstekend gepresteerd en zij kunnen met een goed gevoel uitkijken naar het WK. Natuurlijk is dit geen garantie maar ik weet zeker dat Yvonne de meiden scherp krijgt voor dit toernooi.
Na een lange terugvlucht in verband met de aswolk, kwamen de dames maandag middag aan op Schiphol. Op de dinsdag moesten de dames gelijk wedstrijd vier spelen, dus een betere voorbereiding is er niet voor de clubs.... Dit had volgens mij op een andere manier moeten gaan, maar door omstandigheden kon dit niet anders. Jammer voor een play-off finale serie waar beide teams een heel jaar naar toe hebben gewerkt.
Is dit alles ? NEE!!! Wat nu, kan het nog gekker ? JA, dat kan.....
Een 2-2 stand in de serie van het landskampioenschap zal een mooi laatste wedstrijd om het landskampioenschap opleveren. Geweldig voor de teams en voor het rolstoelbasketbal. Wat schept mijn verbazing? Deze wedstrijd wordt in eens met drie scheidsrechters gefloten. Uniek in Nederland!!! In de laatste bepalende wedstrijd om het landskampioenschap wordt een verandering doorgevoerd door met drie scheidsrechters te fluiten. Een heel seizoen en play-offs wordt er met twee scheidsrechters gefloten en de laatste met drie. Hoe is dit nu mogelijk? Snapt u het? Ik niet. Sterker nog ik ben een groot voorstander om met drie scheidsrechters te spelen, maar de manier waarop en het moment is toch niet geloven. Dit kan niet zomaar gedaan worden vlak voor de alles beslissende wedstrijden. Hoe serieus is de competitie en hoe kan iemand zonder overleg zomaar beslissen.
Zoals ik al schreef ben ik een groot voorstander om met drie scheidsrechters te spelen. Ik ben er van overtuigd dat dit het basketball naar een beter niveau kan krijgen. Ook voor de scheidsrechters geeft dit een betere kijk op de wedstrijd en het maakt het spel een stuk aantrekkelijker. Alleen kan dit nu zomaar op de laatste speeldag van het seizoen.
Hoe serieus kan je de competitie nog nemen ??? Ik weet het antwoord niet.
|
|
|
woensdag 07 oktober 2009 |
Vandaag ging het toernooi eindelijk van start met de openingswedstrijd Turkije tegen Zwitserland. Wat een heksenketel in de hal. 5000 turken die stonden te schreeuwen en te fluiten. Bijna kregen we medelijden met de mannen uit het neutrale Zwitserland. Eigenlijk wel jammer dat wij daar niet stonden. Dat zou een geweldige happening zijn geweest.
Voor ons stond er een training gepland om 9:00 uur. Omdat het een heel geregel is met het verplaatsen van de stoelen hebben wij besloten om een dvd sessie te plannen in plaats van trainen. Tijdens deze sessie hebben we nog eens gekeken wat de sterke en de zwakke punten zijn van Israël. Je merkt dat iedereen klaar is om te gaan spelen. Na de videosessie zijn een aantal spelers nog de stad in gegaan om te relaxen en anderen gingen naar het zwembad. Met het weer hier mogen wij echter niet klagen. Wel was er gisteren even paniek toen tijdens een groot opgezet welkom bij het vuurwerk buiten, bliksem met storm en regen los barstte. Iedereen vluchtten naar binnen want alles was buiten gepland. Vlug als we waren konden wij wel eerder eten en lag iedereen op tijd op bed.
Na het relaxen vanmiddag zijn wij dus met alle teams naar de hal gegaan voor de officiële opening en daarop volgend de openingswedstrijd. Wat ik al schreef was het een gekkenhuis daar. Er waren optredens van Turkse sterren en natuurlijk optredens van onze super bobo’s. Ja bij het rolstoelbasketbal staan wij als Nederland vooraan. Dit is door het verleden ontstaan omdat wij als kikkerlandje in het rolstoelbasketbal iedereen in Europa een stap voor waren en de dingen goed konden regelen. Door dit verleden kunnen wij op bestuursgebied nog altijd mee en dit wordt elk jaar nog steeds uitgebreid. Wat ik wel jammer blijf vinden is dat het typisch Nederlands is dat de schijn vermeden moet worden dat Nederland voorgetrokken wordt. Het is ook Nederlands dat daardoor wij het gevoel krijgen dat het juist andersom is. Ik praat over gevoel en of dit echt zo is ........ ?
Morgen is onze eerste wedstrijd tegen Israël en dit is voor ons de uitdaging om een deelnemend team aan de laatste Paralympische Spelen te verslaan. Het programma morgen is: 9:00 uur trainen, 13:00 uur lunch, 15:00 uur vertrek naar de hal en om 16:45 uur spelen. Helaas niet in het oranje want wij moeten wit spelen terwijl Israël in het blauw of wit wilde spelen want dat zijn hun kleuren. Maar ja regels zijn regels en die zijn opgesteld door inderdaad diezelfde Nederlanders....... tot morgen.
|
|
|
Europesche kampioenschap, Adana, Turkije |
|
|
|
|
maandag 05 oktober 2009 |
Na afwezigheid op een groot toernooi vorig jaar, kunnen wij ons dit jaar weer meten met de top landen in Europa. Omdat wij ons twee jaar geleden niet hadden geplaatst op het EK in Duitsland hadden wij geen recht om deel te nemen aan de Paralympische Spelen.
In deze twee jaar is het een en ander veranderd in onze situatie. Een paar voorbeelden hiervan zijn het fulltime programma op Papendal, spelers die afscheid hebben genomen, spelers die niet meer goed genoeg zijn en zijn afgevallen, jongen spelers die nu de kar moeten trekken op de guard positie en oudere spelers die hun ervaring moeten laten gelden om plaatsing te bewerkstelligen. Dit is een mooie uitdaging voor iedereen maar ook zeker voor mij als coach. Gelukkig kan ik bouwen op een goede assistent coach die rekening houdt met alles en een manager die weet dat het team het belangrijkste is. En met een fysio die met zijn ervaring de juiste ‘ muscle’ kan raken om pijn vrij te spelen en anders wordt er een pilletje gegeven. Daarnaast hebben wij nu de meest ervaren mecanicien die er in rolstoelbasketballand bestaat. Namen in volgorde Irene, Toine, Edwin en Bert.
De reis is goed verlopen al was er bij de tussenstop in Istanbul wat paniek. Het duurde en het duurde maar voordat wij het vliegtuig uit konden, wetende dat er een vliegtuig richting Adana een uur later weer zou vertrekken. Gelukkig gehaald al moesten we onderweg nog even een foto maken van Rijkaard en Neeskens die onderweg waren voor hun uitwedstrijd in Ankara (3-0 verloren).
Al is Adana geen badplaats, het is er wel lekker weer en we verblijven in een mooi hotel met zwembad en alle voorzieningen die je maar zou wensen. Wat een verschil met het hotel van drie weken geleden in Frankrijk waar de kakkerlakken door de badkamer kropen. Na een goede nacht zijn wij gaan trainen. Deze training was op het veld waar ook wedstrijden gespeeld worden. Midden in en krottenwijk een super mooie hal niet te geloven. Goede baskets en een houten vloertje, wat wil een topbasketballer nog meer? Iedereen had er zin in en de training ging lekker. Het is goed om te zien is dat op de gezichten de blikken komen om te willen spelen, gretig en enthousiast. Na een lange voorbereiding zijn wij daar ook aan toe. Al duurt het nog een paar dagen voor het toernooi van start gaat, donderdag tegen Israël, het hier zijn en tegenstanders die ook langzaam binnen druppelen brengt de adrenaline langzaam in de aderen.
Belangrijk zo voor en tijdens het toernooi zijn de rust momenten. Trainen en wedstrijden spelen gaat veel energie kosten. Daarnaast de 35 graden buiten en geen airco in de hal is ook een mooie uitdaging om daar zo goed mogelijk mee om te gaan. Het mooiste is wel dat je weet dat je dat niet kan veranderen dus daar moet geen energie in gestoken worden. Alleen de energie gebruiken in de dingen die je kan veranderen en of verbeteren. Ook hier lig een uitdaging voor de groep.
Vandaag, maandag 5 oktober, trainen we twee keer en is er tussen de trainingen door tijd om aan het zwembad te relaxen. Daarna een diner en morgen gaan wij naar de andere sporthal. In deze hal spelen wij onze eerste wedstrijd. De hal schijnt iets kleiner te zijn maar er zitten wel duiven binnen dus we hebben zo wie zo toeschouwers.
|
|
|
dinsdag 29 september 2009 |
Komend weekend gaan wij met het nationaal team naar het EK. Via deze site ga ik weer een dagboek bij houden uit het oog van mij als coach.
Verder zijn onze resultaten te volgen op de site van de NBB. basketball.nl
Tot zondag vanuit Adana. |
|
|
Tweede wedstrijd verloren |
|
|
|
|
vrijdag 19 juni 2009 |
Na de ochtendtraining, waar wij alles hebben doorgenomen over de wedstrijd van gisteren, hebben we gegeten en daarna video analyse met het hele team.
Tijdens deze analyse hebben wij punten kunnen aangeven waar wij als team nog veel in kunnen verbeteren. De 1 tegen 1, met name op de post positie, kan veel beter. Wij zijn niet gewend om een heel jaar op dit niveau te spelen. Verder staan de jongens hier wel tegen werledtop te spele en kunnen hier kan veel van geleerd worden.
De mannen die een heel jaar op Papendal hebben getraind daar zie je veel verbetering bij, maar zij missen het wedstrijdritme en staan stijf van de spanning. Dit is begrijpelijk en daarom is deze stage zo belangrijk.
Na de analyse ging iedereen nog wat rusten, voordat om 19:00 uur de wedstrijd zou gaan beginnen, game 2. Na een goede start van 6 – 6 was er duidelijk verdedigend een verbetering zichtbaar, maar bleef het aanvallend matig. Goed was om te zien dat nu ook de wisselsspelers sterk waren en we hebben al 9 spelers kunnen gebruiken in de eerste helft. De ruststand was 23 – 23. Dit is op zich een lage score, maar verdedigend zat het een stuk beter in elkaar.
Na de rust zag we dat de conditie een rol ging spelen. Toch bleven wij bij tot 12 punten verschil na het laatste fluit signaal. Al met al waren wij weer een stuk verder dan gisteren. Elf spelers hebben weer kunnen spelen en zeker de spelers die gisteren niet geheel naar behoren hadden gespeeld hebben het vandaag goed opgepakt. Als coach is het prettig om te weten dat als je een wissel plaatst het team blijft draaien hoe wij dat graag willen zien.
Morgen wordt het een totaal andere dag met 3 wedstrijden op het programma om 9:00 uur, 14:00 uur en 19:00 uur. Ierdereen is vroeger naar bed gegaan dan gebruikelijk, want de rust kunnen we goed gebruiken. Zaterdag nog een wedstrijd en dan zit het er al weer op.
|
|
|
|
<< Begin < Vorige 1 2 3 4 Volgende > Einde >>
|
| Resultaten 1 - 9 van 36 |