Ik ben Gert jan van der Linden, geboren op 4 november 1966 te Dordrecht. Ik groeide op in Ridderkerk. Sinds 1993 woon ik in Hendrik Ido Ambacht. Met vrouw en drie kinderen, twee meiden en een jongen.

Op 4 jarige leeftijd raakte ik door een ongeluk gehandicapt. Ik was met vriendjes achter ons huis aan het spelen, totdat er een balk (400 kg), die daar lag opgestapeld, op mijn beentjes viel. In het ziekenhuis is nog getracht de beentjes opnieuw aan te zetten, maar dit is niet gelukt. Na een lang verblijf in het ziekenhuis volgde een revalidatieperiode op de Hoogstraat in Leersum.

Toen ik zes jaar was, ben ik begonnen met sporten. Op dat moment wist ik al dat ik zou gaan basketballen. Ik ben begonnen bij ISR in Ridderkerk, waar ik 2 jaar later ook met zwemmen begon. Het beoefenen van 2 sporten vergde veel tijd en ik heb toen een keuze moeten maken. Dat is zwemmen geworden, want dat ging me erg goed af op dat moment.

Op 13 jarige leeftijd nam ik in 1980 deel aan mijn eerste Olympische Spelen. Deze werden gehouden in Arnhem. In totaal heb ik deelgenomen aan 6 Olympische Spelen. In Arnhem won ik goud op de drie maal honderd meter estafette.

Hierna heb ik voor basketball gekozen en ben ik van ISR naar Racing Rowic (Dordrecht) gegaan. Grote voorbeelden in het basketball waren voor mij, Dave Kiley “King of the States”,  John Danse en Henk Makkenze.

Tijdens deze actieve periode van veel trainen heb ik mijn diploma klein-metaal gehaald. Via mijn opleiding in vaste dienst gekomen bij Fransen, een rolstoelleverancier. Daarna heb ik respectievelijk voor Amigo, Sunrise Medical en Welzorg gewerkt. Van mijn werkgevers kreeg ik alle mogelijkheden om mijn sport uit te oefenen. Zo ook voor de Olympische Spelen van Seoul (1988), waar we zilver behaalde.
Van voormalig directeur van Welzorg, Frank Bangma, kreeg ik in 2002 de mogelijkheid om, naar eigen inzicht, een vestiging te starten. Deze vestiging verkocht hulpmiddelen voor actieve minder validen en droeg de naam Welzorg Sport en Actief. Dit bleek al snel een groot succes en was in 3 jaar tijd marktleider in dit segment.

In 1991 ben ik uitgeroepen tot de beste rolstoelbasketballer van de wereld. Dit gebeurde tijdens een demonstratie wedstrijd in Griekenland. De sporthal was afgeladen met 20.000 toeschouwers en de prijs werd uitgereikt door NBA ster Tony Kukoc. Een staande ovatie volgde, waar ik nog kippenvel van krijg als ik eraan terugdenk. Vervolgens speelde ik bij B.C.Verkerk, waar we titel na titel hebben gewonnen.

In 1990 volgde weer een intensief trainingsprogramma voor de Olympische Spelen in Barcelona. Het waren fantastische Spelen, waar we de finale speelden tegen de Amerikanen. Het werd een zilveren medaille met een goud randje. Een Amerikaanse speler werd betrapt op doping, waarna zilver werd ingewisseld voor goud.

Ieder jaar was er een groot toernooi, zoals een EK, WK of  O.S., waar ik dus keihard voor trainde en waar ik alleen voor goud ging. Voor een andere kleur wilde ik niet gaan.

Na mijn basketballjaren bij B.C.Verkerk ben ik in een nieuw avontuur gestapt. Ik werd gevraagd om in de Duitse competitie voor Osnabruck te komen spelen, waar ik oud-teamgenoot en international, Frits Wiegman, weer tegenkwam.

Na de Olympische spelen van Sydney legde ik steeds meer mijn prioriteit bij het coachen. Zo ben ik aan de slag gegaan bij Binnenland in Barendrecht, waar ik het eerste dames team onder mijn hoede heb genomen. Na enkele succesvolle jaren ben ik nu overgestapt naar het damesteam van het Delftse DAS. Ook met het coachen wil ik het hoogst haalbare en mij voor 100% inzetten. Dit verwacht ik ook van mijn team. Naast club coach heb ik als assistent coach bij het nationale valide dames basketball team, onder leiding van Meindert van Veen, enorm veel geleerd. Al deze kennis gebruik ik nu dan ook voor mijn eigen toekomst.

Al met al heb ik dus al heel wat ervaring opgedaan als speler. Deze ervaring kan ik goed gebruiken als coach en ook overbrengen op mijn team. Het nog meedoen in Athene met aan Spelen was mijn laatste kunstje als speler en helaas werd dat een vierde plek.

Na al deze jaren als speler ben ik gevraagd om het nationaal heren rolstoelbasketball team te gaan coachen en deze kans heb ik met beide handen aangepakt. Nu we bij het NOC-NSF totaal zijn geïntrigeerd zie ik de toekomst met veel plezier tegemoet. Deze integratie blijkt o.a. uit de kans die het NOC-NSF mij geboden heeft om de Master coach opleiding te volgen. Tijdens deze opleiding heb ik mogen werken met collega coaches  zoals Roelant Oltmans (heren hockey), Harry Brokking (volleybal), Rob Ehrens (paardensport), Vic Hermans (futsal) en Maarten Arens (judo). Nelson Saenz(teakwondo), Peter Kolder(langebaan schaatsen), Jaap Zielhuis (zeilen).

Het full time bezig willen zijn met basketball en het werken voor een werkgever is eigenlijk niet te combineren, dus ben ik een eigen bedrijf begonnen. Met dit bedrijf wil ik een breed publiek bereiken. Ik wil me gaan toeleggen op het coachen van sporters en managers, het geven van workshops en clinics en het promoten en adviseren van revalidatiehulpmiddelen.

Ik heb dus een druk en actief bestaan, waar ik werk en basketball met veel plezier en levenslust combineer.